Lokantadan çıktı. On adım yürüdü. Birdenbire durdu. Yüzünü buruşturdu. On adım daha yürüdü. Tekrar durdu. Yutkundu... Yüzü zehirlenmiş bir adamın yüzü gibi karışık çizgilerle buruştu. Kendini toparladı, adeta koşar adım köşeyi saptı. Heyecandan yüreği güm güm çarpıyordu... Onda çok müthiş gizli bir iş yapmak isteyen bir insanın hali vardı. Tekrar durdu. Tekrar yutkundu. Ve tekrar yüzünü buruşturdu. Artık karar vermişti. Dayanamayacaktı. Fakat ne olur ne olmaz etrafı kollamak, kendisini bir gözetleyenin bulunup bulunmadığını anlamak lazımdı. Avcı tehlikesinden kaçan bir tavşanın korkak ve mütecessis gözleriyle etrafa bakındı. O ne? Saptığı “köşenin kenarına gizlenmiş bir karaltı vardı. Kendisini“ göstermek istemeyen bir insan vücudunun başı, sanki onun her hareketini takip ediyordu. Evet, anlaşılan nazar-ı dikkati celbetmişti. Peşine düşmüşlerdi. Takip olunuyordu. Tekrar yutkundu. Tekrar, ölüm döşeğinde bir adam gibi, yüzü kırıştı. Çare yok, takipten kurtulmak lazım. Hızlı hızlı yürümeye başladı. Hem yürüyor, hem de hissettirmeden, dönüp dönüp arkasına bakıyordu. Demin, köşeden onu gözetleyen şahıs, kapı içlerine, sokakta duran otomobillerin arkasına saklanarak peşinden geliyordu. Takip olunan adımlarını sıklaştırdı. Takip eden de hızlandı. Önde giden koşmaya başladı. Arkadaki de koşar adıma kalktı... Bu müthiş bir takipti. Çocukken Nat Pinkerton, Nik Karter, Şerlok Holmes romanlarında okuduğunuz kovalamacaların hiçbiri, İstanbul’un Sirkeci semtindeki bu takiple mukayese edilemezdi. Ben büyük bir merak ve heyecan içindeydim. Deminden beri gözümün önünde müthiş bir hadise cereyan ediyordu. Dayanamadım, işin içyüzünü anlamak için ben bu kovalamacanın içine karıştım. Bazen arkada takip edenin yanından geçiyor, şimşek gibi bir bakışla, onun çehresini tetkik ediyordum. Bu çehrede esrarlı bir mana, yenilmez bir iradenin ifadesi, avını yakalamak isteyen bir avcının dikkat ve azmi vardı... Bu müthiş avcının önünden kaçmak isteyenin çehresini tetkik ediyordum. Bu çehrede dehşetli bir ıstırap, müthiş bir korku okunuyordu...
Benim de içine karıştığım bu kovalamaca köprüye kadar devam etti. Köprü üstüne, birdenbire önde giden, yani takip olunan, hızla geçmekte olan bir tramvaya atladı. Bu ani sıçrayış, gerek arkada gideni; yani takip edeni, gerekse beni fena halde şaşırttı. Bir müddet ikimiz de tramvayın arkasından koştuk. Yetişmek mümkün olmadı. Av kaçıyordu... Fakat tam bu esnada aynı istikamete giden başka bir tramvay imdadımıza yetişti. O atladı. Ben de peşinden. O gitti bir şey söyledi. Vatman kolu çevirdi. Tramvay iki misli hızlandı. Şimdi tramvaylar arasında bir kovalamaca başlamıştı. Anlaşılan, takip edilen de kendi bindiği arabanın vatmanına bir şeyler söylemiş filan olacak ki önde giden tramvay da son süratle yürümekte idi. Fakat bu kovalamaca uzun sürmedi. Tam Karaköy’de takip edilen, yıldırım gibi yere atladı ve koşarak bir otomobile bindi... Vay anasını. Av gene elden kaçıyor. Derhal biz de tramvaydan indik. Biz de birer otomobile bindik. Şimdi Bankalar yokuşunda üç otomobil birbirini kovalamakta idi. En önde Sirkeci’den beri takip edilenin otomobili, en arkada da benim otomobilim...
İki dakikada Tepebaşı’nı boyladık. Darülbedayi’yi geçtik. Galatasaray’a geldik. Heyecandan tir tir titriyordum. Artık çok esrarengiz, çok müthiş bir vakaya karışmıştım.
Bu muannit kaçıp kovalamanın sonu ne olacaktı? Herçibadabad kendini takipten kurtarmak isteyen kim bilir ne korkunç bir maceranın kurbanıydı. Onu takip eden kim bilir ne azimkâr iradeli, ne tuttuğunu koparır bir polis hafiyesiydi... Ama, belki de, bu işte bir hırsız, katil ve polis takibinden başka bir şeyler vardı...
Otomobilin camından baktım, Harbiye’yi geçiyorduk. Şoförüm sordu:
— En öndeki Osmanbey’e saptı, arkadaki de oraya sapıyor. Ben de sapayım mı?
— Sapayım mı ne demek, derhal...
Osmanbey Caddesi üzerindeyiz. Şoförüm tekrar sordu:
— Öndekiler durdu. Biz de duralım mı?
— Dur.
En öndeki otomobil, Osmanbey’de büyük bir apartmanın önünde durmuştu. İçinden takip edilen çıktı. Apartmana girdi. Ve kayboldu. Takip eden de otomobilinden indi. Ben indim ve yanına yaklaştım. Tuhaf şey yüzü sapsarıydı. Bitkin bir hali vardı. Başını kaşıyordu.
Dayanamadım. Sordum:
— Şimdi ne olacak?
Bitkin bir halde cevap verdi:
— Ne olacak? Kaçırdık.
— Peki ama, siz de içeri girseniz.
— Kaç para eder. Herif evine girdi. Artık orda rahat rahat istediği haltı eder...
— Peki ama...
— Peki ama yok. Sirkeci’da lokantaya girdiğinden beri peşindeyim. O lokantanın yağları berbattır, bilirim. Kaç kişiyi kapının önünde kıstırdım. Fakat bu çaktı. Şimdi rahat rahat tükürür...
— Ne dediniz? Tükürür mü?
— Elbette tükürür artık. İsterse evinin salonunun orta yerine haak tuuu diye tükürür...
— Bir şey anlamıyorum.
— Anlamayacak ne var? Ben sivil belediye memuruyum. O lokantada yemek yedikten sonra sokağa çıkar çıkmaz tükürmemek mümkün değildir. Bu da tükürecekti. Ben de enseleyecek, üç papel cezayı bastıracaktım. Fakat herif kurnaz çıktı. Korkudan soluğu evde aldı. 10 kuruş tramvay, 150 kuruş otomobil, yani 160 kuruş masrafla 300 kuruş cezadan kurtuldu... Anladın mı?
— Anladım. Hay Allah müstahakını versin, diye cevap verdim. Tuuu! diye tükürdüm yere.
Sivil belediye memurunun gözleri parladı. Birdenbire yakama yapıştı:
— Sokağa tükürürsün ha?.. O kaçtı ama, seni yakaladım. Sökül üç papeli.
Söküldük üç papel cezayı. Ve bu heyecanlı takip bana: 10 kuruş tramvay, 150 kuruş otomobil, 300 kuruş yere tükürmek bedeli, ceman yekûn 460 kuruşa mal oldu. Şimdi onu gazeteye yazıp 250 kuruş alacağım, demek ki 210 kuruş içerdeyim...
| Works by this author are in the public domain in countries where the copyright term is the author's life plus 62 years or less. cs | de | en | eo | es | fr | he | pl | ru | zh |