Yani, umumiyetle, nişanlanma ameliyesinden bahsetmek istiyorum... Nişanlanma işleri çok süratle gidiyor aramızda... Hem öylesine süratli ki, iki gözüm efendim, insanoğlu ne zaman tanıştın, ne zaman nişanlandın, ne zaman ayrıldın diye farkında bile olmuyor...
Yani, umumiyetle, demek isterim ki, benim de başımdan böyle bir nişanlanma işi geçmiştir... Hay, keşke geçmez olaydı, efendim! Ama, ne yaparsın, geçti bir kere...
Geçen hafta, Aksaray tramvayına bindim... Hay, keşke binmez olaydım, efendim!.. Ama, ne yaparsın, binmiş oldum bir kere...
Önümde şapkalı, mantolu bir kız oturuyordu... Gözüm şapkasının altından beliren saçlarına ilişti... Hay, keşke ilişmez olaydı!.. Ama ne yaparsın, ilişmiş oldu bir kere...
Kız tramvaydan indi... Ben de atladım arkasından... Hay, keşke!.. Ama ne yaparsın, atlamış olduk bir kere...
Vakit akşam sularındaydı... Ortalık alacakaranlıktı... Kız saptı bir sokağa... Ben de saptım... Biraz hızlandım, önünden geçtim… Arkama dönüp yüzüne baktım... Ay parçası gibiydi...
Hay, keşke!.. Ama ne yaparsın?.. Laf ettim... Laf etti... Kol kola girdik... Otomobile bindik... Sinemaya gittik... Sinemadan çıktık... Evinin kapısına kadar getirdim onu. Kapının önünde nişanlanmaya karar verdik... Hay, keşke!.. Ama!..
Ertesi günü doğruca gittim kızın babasına... Nikâh memurunun emri, doktor raporlarının müsaadesiyle, kızının dest-i izdivacını istedim... Hay!..
Peder efendi razı oldu... Hemen o akşam nişan merasimini yapmaya karar verdik... Vakit nakittir... Mademki naktimiz yok, vaktimizden ziyan etmeyelim dedik...
Kız tarafı alafranga bir sofra hazırlamışlar... Salona girdim ki, yirmiden fazla genç kız, kadın orta yerde dönüp dolaşıyorlar. Tabii erkekler de var... Fakat onlar mevzuu bahis değil... Zira, bu kadar genç kızla kadın arasında nişanlımı nasıl tanıyıp da bulacağım diye beni bir telaştır aldı...
Nasıl telaşlanmayayım, efendiciğim? Nasıl şaşırıp kalmayayım, canımın içi! Ben nişanlımı, tramvayda enseden, alacakaranlık sokakta karşıdan, otomobille, sinemada yandan görmüştüm... Ama bütün bu görüşler iki saat sürmüştü. Hem de üstüne üstlük mantolu ve şapkalıydı... Şimdi gel de, bu hepsi birbirine benzeyen karı, kız kalabalığı içinde mantosuz, şapkasız nişanlımı seçebilirsen seç bakalım!.
İşi tesadüfe bıraktım... Kızlardan bir tanesine yaklaştım… Güldü... Güldüm... Dans ettik. Biraz fazlaca samimiyet gösterdim. Suratını bir karış astı. Anladık. Yanlış kapı çalmışız... Haydi başka bir kıza... Enseden tıpkı tramvaydaki... Sırıttı. .. Sırıttım... İleri gittim somurttu... Gene yanılmışız...
Ne haltedersin?.. Gidip de kayınpederden yahut misafirlerden, “Bana nişanlımı gösterin yahu!” diye ricada bulunamazsın ya!..
Tecrübelere devam... Devam ama, herkes başladı bana kötü kötü, aksi aksi bakmaya... Hele bir defasında, mutlaka artık nişanlım işte budur diye, ensesinden öpüverdiğim bir kızın annesi açtı ağzını yumdu gözünü... Bereket versin işi şakaya döküp kurtulduk...
Nihayet öğrendim, daha nişanlım hazırlanıyormuş...
Neyse, sofraya davet olunduk... Eeeh, şimdi nişanlı hanım gelecek, tabii yanıma oturacak, o zaman suratına iyice dikkat ederim artık... Demeye kalmadı... İçeri beyazlar giyinmiş bir genç kız girdi...
Güzel kızdı doğrusu... Masaya doğru, bana doğru yaklaştı...
Bu nişanlımdı muhakkak... Derhal kalktım... Sevinçten deli gibi, kemal-i aşk u şevk ile yanağından buseçin olmak istedim...
Vay bu haltı eden sen misin?.. Herife bak, baldızına saldırıyor! diye çullandılar üstüme... Kapı dışarı ettiler beni yaka paça...
Hani bütün bu anlattıklarımdan, umumiyetle, demek istediğim şudur ki, bu asırda nişanlanma işleri, muhalefet işleri gibi karmakarışık oldu, iki gözüm.
|
Works by this author are in the public domain in countries where the copyright term is the author's life plus 62 years or less. cs | de | en | eo | es | fr | he | pl | ru | zh |