Afrika’nın meçhul derinliklerinde heyecanlı bir seyahat yapıyordum... Yapayalnızdım... Dört günden beri kızgın, öldürücü bir güneş altında yol almaktaydım... Susuzluktan, açlıktan ve yorgunluktan çıldıracak bir hale gelmiştim... Eğer, bu yayan, erzaksız yolculuğum iki gün daha devam ederse, çöllerin ortasında, vatandan uzak, aileme hasret, kalıbı dinlendireceğim muhakkaktı… Çıplak ayaklarımı kızgın kumlarda hışırdatarak, Azrail aleyhisselamın, bir gölge gibi peşimden geldiğini hissediyordum... Ölüm ne fena şey, yarabbi!..
Akşam oldu... Uzaktan bir vaha ilişti gözüme... Karnımın açlığını, son bir gayretle bastırmaya çalışarak, vahaya ulaştım... Bir iki meyvasız hurma ağacı... Ağaçlardan birinin altına şişman, fıstık gibi bir zenci uzanmış...
Yamyamlar arasında yaptığım seyahat, bende insan etine karşı garip bir incizap yaratmıştı... Dört günlük açlık, bu incizabı, doymaz bir iştiha haline getirmiş bulunuyordu şimdi...
Binaenaleyh, hurma ağacının altında yatan fıstık gibi herifi derhal parçalayıp yememek için kendimi zor zaptettim. Herhalde, civarda, bu zencinin akrabalarına tesadüf ederim. Onlardan satın alırım herifi ve vicdanım müsterih, karnımı doyururum, dedim...
Filhakika yüz metre ilerde, bir ihtiyar erkek, bir çocuk ve bir kadın olmak üzere üç zenci daha vardı...
İhtiyar erkek zenciye yaklaştım:
— İhtiyar, dedim, şu hurma ağacının altında yatan adamı yemek istiyorum... Fiyatı her ne ise derhal tediye ederim...
İhtiyar itapla yüzüme baktı :
— Beyaz adam, dedi... Bana böyle bir teklifte bulunmaya nasıl cesaret ediyorsun? Hurma ağacının altında yatan benim oğlumdur... Canımın canı, kanımın kanıdır ol..
Bu cevap üzerine cebimden üç İngiliz altını çıkardım ve ihtiyar babaya gösterdim...
— Eğer 50 tane böyle altın verirsen, hurma ağacının altındaki oğlum senindir, fakat on para aşağı olmaz, dedi.
Maalesef cebimde 3 altından fazla yoktu... Binaenaleyh ihtiyarı bıraktım, küçük çocuğa gittim :
— Küçük zenci çocuğu! dedim. Şu hurma ağacının altında yatan adamı yemek istiyorum...
-— Bu teklifi bir daha tekrar etme, dedi... Zira o adamın ismi Rikoko’dur. Ve Rikoko benim babamdır. Sebeb-i hayatımdır.
Çocuğa üç altını gösterdim... Gözler parladı:
— Eğer bunun gibi 10 altın verirsen al babamı, Rikoko’yu öldür, dedi... Maalesef 10 altınım yoktu... Çocuğu bıraktım. Zenci kadına gittim.
— Ey zenci dilberi!.. dedim. Şu hurma ağacının altında yatan adamı yemek istiyorum... Sat onu bana!
Zenci kadının gözleri bir acayip parladı :
— Neee? dedi... Sen Rikoko’yu mu yemek istiyorsun? Sahiden mi? Alay etmiyorsun ya! Allah afiyet versin! Ye doya doya!.. On para bile istemem... Sana üstelik, mercan gerdanlığımı da hediye ederim!
— Teşekkür ederim, dedim. Binlerce teşekkür... Fakat bana bu büyük iyiliği yapan kimdir? Sen kimsin, ey güzel zenci kadını?..
Kadın yavaşça cevap verdi:
—Ben Madam Rikoko’yum... O, hurma ağacının altında yatan adamın karısıyım. Anlaşıldı mı?..
| Works by this author are in the public domain in countries where the copyright term is the author's life plus 62 years or less. cs | de | en | eo | es | fr | he | pl | ru | zh |