Dziewczyna mówi

Dziewczyna mówi • Wiersz • written by Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Dziewczyna mówi Wiersz written by Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Dziewczyna mówi: Information and licence

Słuchaj, żołnierzu młody, ty, któryś przechodząc,
Ogarnął mnie spojrzeniem roztargnionym, obcym,
Lecz wprędce pochwyconym przeze mnie - i wówczas
Wezbranym nagle żywą, tkliwą świadomością:
Duma i rozżalenie biły z twoich oczu
Niebieskich, czarną rzęsą miłośnie słodzonych...
Wiem, żeś mi chciał powiedzieć: «Patrz, idę na wojnę.
Może zginę... O, zapłacz w imię mojej matki,
Dziewczyno o kobiecym ciele życiodajnym,
Które rodzi dla śmierci wojennej. O, wzdychaj
Z tą bezradną czułością, która nic nie może!
Patrz, kwiaty niosę w ręce - to od was - na drogę!»

«A moje oczy taką niosły ci odpowiedź:
Wzruszasz mnie, piękny chłopcze. Ale i ty, proszę,
Użal się mnie. Koledzy jesteśmy w tej wojnie,
Choć ty w polu, ja w mieście. I jeden nam pocisk
Równający nas z ziemią, ciężki, bezlitosny,
Równający nas z sobą w ogólnej ofierze -
I jedna nam mogiła, jedno zapomnienie
Lub jeden traf szczęśliwy. Rzuć mi kilka kwiatów!»

Works by this author are in the public domain in countries where the copyright term is the author's life plus 80 years or less. cs | de | en | eo | es | fr | he | pl | ru | zh

  ▲ top