Gościnny pokój na wsi

Gościnny pokój na wsi • Wiersz • written by Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Gościnny pokój na wsi Wiersz written by Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Gościnny pokój na wsi: Information and licence

Odprowadzili mnie do drzwi,
zapalili świeczkę stroskaną
i trochę nazbyt gorliwie
życzyli mi dobranoc.

Na stole bukiet róż białych
mój przyjazd święci...
Spokojne są, nieruchome,
jak ręce świętej pamięci...

A tamci odchodzą w radosnej kompanii -
ten coś szepcze,
ta zęby szczerzy,
i ze śmiechem zbiegają po schodach
do swoich bezpiecznych leży.

Zostawili mnie w izbie wielkiej jak stodoła,
samotną w gościnnym skrzydle.
Łóżeczko, lawendą pachnące,
zaprasza, skrzypiąc obrzydłe.

Blisko łóżka szafa jak klasztor,
tajemnicza jak pani Bławacka,
nagle, trzaśnięciem nie zapowiedzianym,
przeraża mnie znienacka.

Stanęłam bezradnie,
załamałam ręce,
w matni gościnnych pokoi - - -
Że w jednym z nich trumna zapomniana stoi,
zdążyli mi już powiedzieć.

Prosili, by się nie dziwić,
jeśli usłyszę łomot i pogwary.
Wuj był - no i jest - wlaźliwy -
lecz nie mówmy źle o umarłych!

I oto ktoś oknem szarpnął,
błysk świecy po kątach lata,
- roztwierają się drzwi lunatyczne
z piskiem nie z tego świata...

Zieją na czarny korytarz -
i wiem na pewno,
że ktoś się tam w głębi wydłuża
smugą powiewną...

Świeca zgasła.
Duch podszedł w podeszwach na filcu.
Stary stolik dwunastą wystukuje właśnie
i w naprężeniu czeka gościnna sypialnia,
kiedy gość wreszcie zaśnie.

Works by this author are in the public domain in countries where the copyright term is the author's life plus 80 years or less. cs | de | en | eo | es | fr | he | pl | ru | zh

  ▲ top